Het onverwachte overlijden van een kind is een van de meest ingrijpende gebeurtenissen die ouders kunnen overkomen. Het trof goede vrienden. Op 3 januari gingen zij het donkere dal van de doodsschaduwen binnen, toen hun 13-jarige zoon stierf. Een dag die begon als alle andere, eindigde met een levenloos kind in een ziekenhuisbed.
Ik had het verdrietige voorrecht om dicht bij de familie te mogen zijn. Verdrietig, omdat ik machteloos moest toezien hoe de wereld van hun dierbaren instortte. En een voorrecht, omdat ik werd toegelaten en aanwezig mocht zijn.
In de afgelopen dagen realiseerde ik me dat wij als kinderen van God al sinds de hap uit de verboden vrucht de bittere beker van de dood hebben moeten drinken, en dat christenen door de eeuwen heen ‘experts’ in lijden zijn geworden. En ik vroeg me af: waar gingen onze voorvaderen heen met hun rouw en verdriet? Hoe gingen zij om met hun smart?
Ik denk dat zij troost vonden in een open Bijbel en in de gemeenschap der heiligen: in broeders en zusters die met een pan soep in de hand de lijdende toefluisterden: “De HEERE slaat er acht op en luistert” (Mal. 3:16). En in hen die, terwijl zij hielpen bij het delven van een graf, tegen vader en moeder zeiden: “Kijk omhoog.”
Wanneer in ons buurland Vietnam iemand overlijdt en mensen de nabestaanden condoleren, doen zij dat met de woorden: “Laten we het verdriet opdelen in stukjes, zodat ik een stukje kan dragen.” In de afgelopen weken kon niemand het volle verdriet van de ouders overnemen, maar toch werd de last lichter doordat velen ieder een stukje op zich namen. Het juk werd zachter door een luisterend oor en een beker koffie.
Terugkijkend op deze veelbewogen tijd besef ik dat wij ook nu, in vertrouwen, met de dood mogen omgaan zoals christenen dat altijd hebben gedaan: met een open Bijbel, een omhelzing en een maaltijd. We mogen meelijden en elkaars verdriet meedragen.
We mogen zingen bij een open graf, bij een kleine kist, over opstanding en eeuwig leven.
En zo wordt een wond een beetje een wonder.