Als God iets belooft, geeft Hij er een bevel bij. En als Hij iets beveelt, is Zijn bevel vol belofte. Dat blijkt uit de geschiedenis van Jozua.
Aan het begin van het nieuwe kalenderjaar gedenken wij tijdens de jaarlijkse predikantencontio de dienaren van het Woord die in het afgelopen jaar overleden zijn. Onder hen valt deze keer ook de naam van Willem Verboom. Dat roept bij mij veel op. Ik was bij hem lange tijd vicaris. Hij toonde zich een betrokken en liefdevolle leermeester, en meer dan dat: een geestelijk vader. Bovendien gaf hij in theologisch opzicht helder leiding. Ik weet dat velen deze ervaring met mij delen. Hij vormde ons met zijn rotsvaste vertrouwen dat de Heere Zijn werk – en Zijn kerk – nooit zal loslaten.
Daarnaast missen we ook andere predikanten, die ieder op eigen wijze stem hebben gegeven aan het gereformeerd belijden, als vurige getuigen van Jezus Christus.
Deze wat persoonlijke mijmering brengt mij bij Jozua. Hij was gevormd als dienaar van Mozes. In Jozua en Kaleb was de Heilige Geest. Jozua leunde op het voorbeeld van Mozes. Mozes was op de berg geweest, waar hij God zag van aangezicht tot aangezicht. Een man Gods op eenzame hoogte. De Heere sprak met hem zoals met een vriend. Dat geestelijke niveau is later nooit meer teruggekomen. Jozua blijft in de schaduw van Mozes.
Onzekere toekomst
Jozua staat er nu alleen voor, zonder ruggensteun van Mozes. Dat is meer dan alleen een persoonlijke kwestie. Het typeert een kantelende tijd in het leven van Gods volk. Dat geldt ook voor ons als Gereformeerde Bond. Na ruim 25 jaar dr. ir. J. van der Graaf en 25 jaar P.J. Vergunst zal het anders zijn. Dat geldt de hele kerk. In deze jaren gaan grote groepen predikanten met emeritaat. Bij de begrafenis van Willem Verboom en van anderen is het alsof een tijdperk voorbij is. Wij voelen aan dat er geestelijke rijkdom wegvalt. Dat laat zich niet gemakkelijk repareren. Hoelang zal de huidige gedaante van de kerk in Nederland nog bestaan? Wij beleven kantelende tijden. De toekomst van het predikantschap is onzeker.
Onze situatie is totaal anders dan die van Jozua. Toch overvalt ons hetzelfde gevoel: dat er iets wegvloeit wat niet meer zal terugkomen. Iets van vreze des Heeren, van diep inzicht, van nabijheid met God.
Wij voelen aan dat er geestelijke rijkdom wegvalt. Dat laat zich niet gemakkelijk repareren.
Sta op
Onze mijmering wordt doorbroken door het spreken van God. Jozua krijgt een opdracht: Sta op! Leid dit volk het beloofde land in. Wees moedig en sterk! Er gaat inderdaad een nieuwe fase beginnen. Daarbij past een nieuwe opdracht. Een roeping. Niet de ontwikkelingen regeren, Christus regeert. U hebt niet ontvangen een geest van vreesachtigheid, maar van kracht en liefde en bezonnenheid. Sta op! Want Christus is opgestaan, en Hij zal over u lichten.
Continuïteit
Bij alle verschil is er ook voortgang, continuïteit. Die is niet gegeven met personen. De Heere zegt niet tegen Jozua dat hij een kloon van Mozes moet worden. Je wordt niet geroepen om een illustere voorganger te imiteren. In een nieuwe tijd komt er een nieuwe roeping – en die staat op jouw naam. Je moet niet leunen op Mozes, maar op God.
Tegelijk moet Jozua wel gaan in het spoor van Mozes. Zoals er staat: overeenkomstig heel de wet die Mozes u geboden heeft. Word gesterkt in de genade die in Christus Jezus is. Hoe werkt dat? Wat u van mij gehoord hebt, bewaar dat als een pand, en vertrouw het toe aan een volgende generatie. Wisseling van personen mag geen wisseling van koers worden.
"*" geeft vereiste velden aan