in memoriam
1938-2026
ds. W.J. Gorissen
Op 13 januari overleed ds. W.J. Gorissen. Hij is 87 jaar oud geworden. Zijn weg naar het predikantschap was niet makkelijk. Hij werd geboren in Gouda, waar hij ook opgroeide. Zijn ouders waren lid van de Gereformeerde Gemeenten. Ze kerkten bij ds. A. de Blois, die Wim Gorissen ook heeft gedoopt. Wim vertelde dat hij als kind al predikant wilde worden. Dat vroeg, zo zei men hem, wel om bekering en om roeping. Dat raakte hem diep. De preken die hij hoorde, maakten hem angstig; bang voor God, voor dood en hel. Maar hij bewaarde goede herinneringen aan zijn vader die hem vertelde van het verbond dat God ook met hem had gesloten toen hij werd gedoopt.
Zijn ouders werden in 1950 lid van de Nederlandse Hervormde Kerk. Onder het gehoor van ds. G. Boer maakte het gezin, ook Wim, een hele ontwikkeling door. Hij ging meedoen met het jeugdwerk in de gemeente.
Parfumerie
Zijn vader had een kapperszaak die uitgroeide tot een parfumerie. Wim nam die over. Hij werd ouderling bij ds. L. Roetman, voor wie hij zo nodig ook catechisatie gaf.
Vrijwel de hele studietijd – in de jaren zeventig – mocht ik met hem meerijden naar de universiteit in Utrecht, want ik woonde toen in Stolwijk. Onderweg hadden we alle gelegenheid om van gedachten te wisselen. Hij vertelde, steeds ook met veel gevoel voor humor, over zijn jonge jaren, over de sporen die de tijd in de Gereformeerde Gemeenten achtergelaten had, van de angst die de prediking bij hem teweeg had gebracht. De woorden van zijn vader zijn hem altijd bijgebleven en hebben zijn werk als herder en leraar gestempeld.
Hij zat voor zijn studietijd als ouderling in de commissie die ds. L. Kievit in Leiden moest gaan horen in verband met een eventueel beroep naar Gouda. Dat ds. Kievit de nieuwe Bijbelvertaling gebruikte en een gezang liet zingen maakte hem toch wat onzeker. Later zou hij in de confessionele gemeente te Katwijk aan Zee daar geen moeite meer mee hebben.
Vormend
Toen een goede kennis van hem voor de zending in Indonesië ging werken, maakte dat het verlangen om dominee te worden weer wakker. Een preek van ds. Kievit over de roeping van Mozes, over de belofte van Gods trouw, gaf hem moed. Hij zette door en begon aan de studie theologie. De prediking van ds. Kievit heeft zeker ook vormend voor hem gewerkt.
Ik herinner me hoe we in een kantoorruimte boven de parfumerie Hebreeuws studeerden, terwijl onder ons steeds de deurbel rinkelde. Soms kwam de winkelbediende de trap op om advies te vragen over een bepaald product. Het was een leven in twee werelden. Dat vroeg veel, niet alleen van hem, ook van zijn vrouw Ploon.
Hij studeerde af in 1976. In 1977 werd hij bevestigd in zijn eerste gemeente Stavenisse. Na Stavenisse volgden Voorthuizen (1981) en ten slotte Katwijk aan Zee (1991). Na zijn emeritaat in 2003 ging hij in Voorthuizen wonen. Hij bleef pastorale bijstand verlenen in Kootwijkerbroek, Veenendaal en Huizen en in verzorgingshuizen in Ede en Voorthuizen.
Pastor in hart en nieren
Toen wij voor de GZB in Kenia werkten, kwam hij op bezoek om kennis te maken met zendingswerk. De EO kwam dat ter ore en benaderde hem voor het voorzitterschap van 3XM, More Message in the Media, een evangelisatieproject. Die functie heeft hij 25 jaar bekleed. Hij is daarvoor ook onderscheiden.
Wim was pastor in hart en nieren en bleef ermee bezig tot hij niet meer kon. Naar eigen inschatting leidde hij meer dan duizend begrafenisdiensten. Hij had een open oor voor het verdriet en de vragen van mensen die met de dood te maken kregen. Een regel uit een gedicht van Jacqueline van der Waals was voor hem leidend: “Heer, ik wil Uw liefde loven, al begrijpt mijn ziel U niet.”
Zo hebben we op 19 januari een toegewijd dienaar van het Woord ten grave gedragen, na een dankdienst voor zijn leven over Psalm 108: “Uw trouw reikt tot de wolken.” ■