column
Ruimte om mens te zijn
“Er zijn hier spoken!” In een Oostenrijks klooster, ouder dan het Habsburgse rijk, mocht ik na een conferentie met een groepje monniken mee-eten. De oudste vierde zijn 94e verjaardag en snoepte nog een extra stukje van zijn taart. Voordat hij wegliep, grapte hij over boze dromen en ronddwalende spoken. Ik keek nog eens op naar de gewelven: deze man was al tamelijk op leeftijd, maar dit klooster had al heel wat eeuwen doorstaan. Zelfs deze oude monnik was hier slechts een voorbijganger.
Elke dag nemen we zo veel vlietende informatie in dat we weinig emotionele ruimte overhouden
Tegenwoordig wordt er nog maar weinig gemaakt of gedaan met een visie voor de eeuwen. We zijn eraan gewend nieuwe kleding, nieuw meubilair, een nieuwe auto of nieuwe fiets te kopen. Als er een klein onderdeel stukgaat in de wasmachine, moet zomaar het hele ding worden vervangen. Het hoort thuis in een businessmodel dat wij consumenten vaker dit soort aankopen moeten doen. Dat lijkt ook te gelden voor relaties, Facebookvrienden en zelfs huwelijkspartners. Wie is nog verantwoordelijk voor reparaties en noodzakelijk onderhoud?
"*" geeft vereiste velden aan