Column Marieke
Waar trekken we de grens in de kerk?
Vele jaren woonden en werkten we in het stroomgebied van de Mekong. Deze levensader ontspringt op de Tibetaanse hoogvlakte en stroomt via China, Myanmar, Laos, Thailand, Cambodja en Vietnam naar de Zuid-Chinese Zee.
Die hoogvlakte is niet alleen de bron van de Mekong. Ook de Yangtze en de Salween vinden daar hun oorsprong. Hoewel de drie rivieren op hetzelfde plateau beginnen en zo’n driehonderd kilometer parallel stromen, monden ze uiteindelijk uit in verschillende zeeën. Alles begint bij de waterscheiding, hoog op het plateau.
Ik moest aan dat beeld denken toen ik The Great Evangelical Disaster las van theoloog en filosoof Francis Schaeffer. Hij spreekt daarin over “watershed moments” (waterscheidingen). Cruciale keerpunten in de kerkgeschiedenis, die bepalen waar men uiteindelijk uitkomt. Wat aan het begin een kleine verschuiving lijkt, blijkt aan het einde een wereld van verschil te maken. Kleine theologische aanpassingen hebben grote gevolgen. Uiteindelijk draait het om één kernvraag: de onfeilbaarheid van de Bijbel.
Kleine theologische aanpassingen hebben enorme gevolgen
Maarten Luther zei eens: “Als ik met de luidste stem, en de duidelijkste uitleg, uitkom voor elke waarheid van God, behalve dan op dat ene kleine punt waar de wereld en de duivel aanvallen, dan belijd ik Christus niet, hoe dapper ik ook het christelijk geloof verdedig. De loyaliteit van een soldaat wordt pas duidelijk op de plaats waar de strijd woedt; wanneer een soldaat standhoudt op alle fronten maar terugdeinst op de plaats waar de strijd gaande is, staat dat gelijk aan vluchten en oneer.”
Met vrees en beven denk ik dat Schaeffers ‘waterscheiding’ en Luthers ‘strijd’ vandaag zichtbaar worden in de nieuwe hermeneutiek rond de rol van vrouwen in de gemeente en in het goedpraten van zonden waartegen eeuwenlang is gestreden.
Het valt me niet licht om dit te schrijven. Mijn hart huilt om mijn geliefde kerk. Maar soms kun je niet zwijgen. Soms word je door liefde gedrongen om te spreken. ■