Zie, Ik kom!
U hebt geen vreugde gevonden in slachtoffer en graanoffer, (…) brandoffer en zondoffer hebt U niet geëist. Toen zei Ik: Zie, Ik kom. De lijdenstijd wil ons stilzetten bij Jezus’ weg van lijden en sterven. Ons voor ogen schilderen (vgl. Gal. 3:1) wat Hem is overkomen. Minstens zo belangrijk is hoe onze Heiland dit alles heeft ondergaan – in volkomen geloofsgehoorzaamheid.
Op een bijzondere wijze wordt dit in Psalm 40 verwoord. De Psalm begint als een danklied en eindigt met een roep om uitredding. De verbinding tussen deze delen ligt in het uitgesproken Godsvertrouwen: Hij hoorde én zal horen. “Welzalig de man die op de HEERE zijn vertrouwen stelt.” Als uiting van zijn vertrouwen wil hij niets liever dan in gehoorzaamheid zijn weg bewandelen – “Zie, ik kom!”
Intieme toewijding
In onze tijd heeft gehoorzaamheid, zeker als het met godsdienst is verbonden, een negatieve klank: het beneemt ons onze vrijheid en is onderdrukkend. Psalm 40 zet gehoorzaamheid echter in heel ander, vreugdevol en vervullend perspectief. Ik stip drie zaken aan. Allereerst, het is geen ritualistische maar een hartelijke gehoorzaamheid. Wie denkt dat hij slechts met het brengen van de offers heeft voldaan aan wat God vraagt, heeft het mis – een in de Bijbel herhaaldelijk geuite klacht. God kijkt naar ons hart en handelen. Zoals God de psalmist in Zijn hart heeft geborgen, zo draagt hij Zijn wet diep in zijn binnenste. Het is bovendien geen blinde, maar opmerkzame gehoorzaamheid. Geloofsgehoorzaamheid wordt vaak gezien als kadaverdiscipline: God wil het! Punt. Maar als de psalmist hier uitspreekt dat God zijn oor heeft ontsloten, dan legt hij daarin ook de vinger bij zijn opmerkzaam luisteren naar wat God vraagt. Een intiem beeld. Zoals de Heere hoorde naar zijn hulpgeroep, zo luistert David naar wat God hem te zeggen heeft. Deze gehoorzaamheid is, ten slotte, niet afgedwongen maar vreugdevol. “Ik vind er vreugde in.” Deze gehoorzaamheid ontneemt hem niet zijn vrijheid, maar stelt hem juist in de ruimte; het is vreugdevol en levensvervullend! De vreugde waarmee hij zich verblijdt in Gods verlossing, is dezelfde vreugde waarmee zijn geloofsgehoorzaamheid is doortrokken. Wie de gehoorzaamheid in het geheel van de Psalm plaatst, ziet het tegendeel van een kille, afgedwongen gehoorzaamheid. Het heeft juist een intieme, warme klank, ingebed in de wederzijdse genegenheid van de psalmist en zijn Heere.
Zie, Ik kom!
Wie ziet hier niet het beeld van Christus Zelf verschijnen? Als iets Hem heeft gekenmerkt, dan is het Zijn wil om de Vader te gehoorzamen. Zijn leven lang. De opmerkzaamheid waarmee Hij naar Zijn Vaders woorden heeft geluisterd en de diepste bedoeling daarvan openbaarde. De blijdschap om Zijn Vader te verheerlijken.
Offer van de gehoorzaamheid
Je zou de indruk kunnen krijgen dat Jezus’ gehoorzaamheid als vanzelf ging; integendeel! Gehoorzaamheid ís een offer – Zijn leven lang: hoevelen hebben Hem van Zijn weg willen afbrengen! Maar het deed zich pas in zijn volle omvang voelen in de gang naar het kruis – zijn worsteling in Gethsémané, de bittere en vernederende dood aan het kruis, maar Hij “is gehoorzaam geworden, tot de dood, ja, tot de kruisdood” (Fil. 2:8b).
Offer van de liefde
Hoe zwaar ook – in alles die ongebroken, vrijwillige en vreugdevolle toewijding aan Zijn Vader. Want Zijn offer was uiteindelijk het offer van de liefde. De liefde allereerst tot Zijn Vader; en daarin tegelijk de liefde tot de wereld. Het offer waarin Hij Zijn Vader heeft verheerlijkt én onze ongehoorzaamheid heeft gedragen. Niet als middel, maar als de Middelaar!
Verwondering en dankbaarheid
Deze weken willen ons stilzetten bij Jezus’ offer, ons aanzetten tot overdenking van Zijn volkomen gehoorzaamheid, ons brengen tot diepe verwondering en dankbaarheid.
‘k Zie U, God Zelf in eeuwigheid geprezen, Tot in de dood als mens gehoorzaam wezen. ■